Shadi: Alessandro

Fragment ilustracji do opowieści Shadi, wykonanej na zamówienie przez Artura Więckowskiego.
Fragment ilustracji do opowieści Shadi, wykonanej na zamówienie przez Artura Więckowskiego.

W wywiadzie spytałam też Agaty, skąd wziął się mój ulubieniec z cyklu „Daję Ci wieczność” – Uccelino. Odpowiedź znajduje się we wpisie Shadi: Alessandro a Uccellino.

Dziś opowiem Ci, jak ja poznałam Alessandra (będę używać spolszczeń, bo właściwie powinnam pisać Alessandro niezależnie od przypadku, co w polskich konstrukcjach jakoś nie bardzo mi pasuje).

Agata wspominała, że uznała za ciekawe połączenie świata wampirów Ann Rice i historii kastratów.

Ja uznałam podobnie tyle, że w ramach gry.

Swego czasu namiętnie grywałam w RPG, a jednym z ulubionych systemów mojego Mistrza Gry był „Wampir: Maskarada”, jeden z systemów składających się na serie wydawniczą „Świat Mroku”. Aktualnie wszystkie systemu przeszły lifting i np. w linii „Wampir” aktualnie zamiast jest „Requiem”.

Początkowo Alessandro miał na imię Nicolino (tak, z taką pisownią początkowo). Niedawno sprawdziłam, że jest to zdrobnienie od Niccolo, ale wtedy… słowo brzmiało po włosku i podobało mi się, więc mogło nic nie znaczyć (kto by się przejmowałam etymologią?). Równie dobrze takie imię mogłoby nie istnieć, i tak nie sprawiłoby to nikomu różnicy w grze.

Mistrz Gry powiedział, że pozwoli nam zagrać silniejszymi (w ramach mechaniki gry) postaciami, o ile wymyślimy im jakieś ciekawe historie.

Przypomniałam sobie, że wcześniej zaciekawił mnie film „Farinelli, ostatni kastrat”. Pomyślałam, że byłoby zabawnie, gdyby taki osiemnastowieczny śpiewak obudził się po kilku stuleciach w zupełnie obcym mu świecie (mieliśmy grać w Chicago w dwudziestym wieku).

Background bohatera był, delikatnie mówiąc, dziurawy jak ser szwajcarski. Zapisałam tylko kilka najważniejszych zdarzeń z przeszłości, które mogły wpływać na zachowanie w czasie gry. Jedynym w miarę mocnym punktem przeszłości kastrata był jego opiekun, wtedy szlachcic (chyba nawet hrabia) Riccardo Accardi. O przeszłości tego ostatniego wiadomo było jeszcze mniej niż o przeszłości Nicolina, poza drobnym szczegółem, że na moment rozpoczęcia gry miał być już tylko wspomnieniem.

Pomysł spodobał się prowadzącemu, dostałam punkty na mocną pod względem mechaniki postać i mogliśmy grać.

W pewnym momencie wszyscy gracze trochę się zdziwili, kiedy okazało się, że Riccardo został BNem (bohater niezależny, prowadzony przez narratora)… ale to już historia.

Nomen omen patrząc na ilustracje, jedna pani napisała:  „ (…) Poza tym obrazek skojarzył mi się z Piratami z Karaibów, Upiorem w Operze i Tańcem Wampirów”.  Niezłe skojarzenia, a pełen komentarz we wpisie Shadi: ilustracja

Po latach, kiedy wpadłam na pomysł pisania powieści, postanowiłam wrócić do Nicolina –  teraz już Alessandra –  i Riccarda (vel Murtady). Ponieważ ich historie były szkieletowe, obydwaj dostali nowe, ludzkie (chwilowo bez wampirów) życia. Tym razem przyłożyłam się też  do researchu.

Na jednej z grup na Facebooku odezwała się do mnie pani i w komentarzu napisał m.in.:

„(…) Mam także pytania o źródła. Nigdzie o nich nie zostało napisane, a temat książki oscyluje dookoła faktów historycznych. Nie wiadomo też czy to powieść historyczna, czy jedynie na motywach historycznych. Wydaje się mi się, że odbiorca Twoich treści lepiej umiałby się ustosunkować do tego, gdyby znał odpowiedź na zadane przeze mnie pytania. Ale to tylko moje zboczenie zawodowe, nie każdy musi oczekiwać źródeł i bibliografii. Ale skoro trafiłam się ja, to istnieje ryzyko, że trafi na Twoją stronę jakiś inny absolwent wydziałów historycznych.”

W związku z tym chętnie zamieszczę dziś część bibliografii, na temat kastratów:

„Rozważania o śpiewie kastratów” Tomasz Raczkiewicz, Polskie Stowarzyszenie Pedagogów Śpiewu 2004

„Słowiki w aksamitach i jedwabiach” Walter Haas, PWM 1975

„Historia eunuchów” Olivier de Marliave Bellona S.A 2012

„Wielcy odmieńcy i wielcy szaleńcy” Juan Antonio Vallejo-Nagera Moderski i S-ka 2000

„Farinelli. Prawdziwa historia genialnego kastrata” Patrick Barbier Bellona S.A 1998

„The World of the Castrati: The History of an Extraordinary Operatic Phenomenon” Patrick Barbier, Souvenir Press 1996

Czytałam też kilka powieści, w których występowali kastraci, m.in. wspomniany przez Agatę „Krzyk w niebiosa”. Do tematu belletrystyki jeszcze wrócę.

Na dziś to koniec. W kolejnym wpisie opowiem Ci trochę o drugim bohaterze tej historii. Zapraszam już 22 lutego.

Inne wpisy z cyklu Shadi:

Shadi: dlaczego taki tytuł? * Shadi: ilustracja * Shadi: Alessandro a Uccellino * S Shadi: Riccardo



Opublikowano

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany.